The Happiness Troupe

Om nooit te vergeten

Om nooit te vergeten

Terwijl ik dit schrijf, stroomt zonlicht ons huis binnen, zit mijn verloofde tegenover me en maakt ze kunst speciaal voor onze gemeenschap, en klinkt er op nationale radio een liedje van een biseksuele artiest die prachtig zingt over zijn geliefde.

Wij leven open, in vrijheid. We doen er zelfs een schepje bovenop door een bedrijf te bouwen op het feit dat we homoseksueel zijn. We mogen trouwen, samen een huis kopen, hand in hand lopen of elkaar een kus geven als we daar zin in hebben, wanneer dan ook. Als we willen kunnen we zaad bestellen en het bij ons thuis laten bezorgen. Als we een kindje krijgen, kunnen we allebei de ouder zijn, juridisch en maatschappelijk. Lang verhaal kort; we zijn vrij en we hebben rechten.

Hoewel wij samen proberen om een positieve stem te zijn, voor en door de LHBT gemeenschap, is het volstrekt nutteloos om te ontkennen dat er een donkere kant zit aan de minderheid zijn. Als je geen onderdeel bent van de grootste, meest gangbare groep is het leven fragiel.

Dat is wat we in Nederland op 4 mei herdenken. Alle mensen die in de Tweede Wereldoorlog vermoord zijn waren namelijk onderdeel van de minderheid. Voor de meeste mensen gaat deze dag, terecht, om de Joodse gemeenschap die Nederland tussen 1940 en 1945 verloor. Meer dan honderdduizend onschuldige mensen werden uit Nederland gedeporteerd en vermoord, zonder al teveel weerstand van hun Hollandse buren.

In 2014 mochten we zelf zien hoe gruwelijk doordacht Auschwitz en Birkenau waren


Het verdriet van verloren familie, de nasleep van deze zwarte bladzij in onze gezamenlijke geschiedenis bestaat vandaag nog steeds. Maar de nazi’s haatten niet alleen de Joden. Nee, ze haatten alles wat niet ‘mainstream’ was. Alleen al in Duitsland werden vijftigduizend homo’s veroordeeld, en tussen de vijf- en vijftienduizend homo’s naar concentratiekampen gestuurd. Daar aangekomen werden ze behandeld als het allerlaagste, allerslechtste op aarde, en vaak blootgesteld aan walgelijke experimenten voor ze vermoord werden.

Ik hoop dat we het eens zijn dat zo’n genocide nooit meer plaats mag vinden. Maar de wereld lijkt zich vandaag de dag toch meer en meer in kampen te verdelen. Terwijl Trump openlijk minderheden buitenspel zet, is het aan ons om alle mensen die stierven door het gedachtegoed van één zieke man te herinneren. Laten we zorgen dat de geschiedenis zich niet herhaalt. Door met elkaar te blijven praten. Door een vriend te zijn voor de minderheden om je heen. Door uit de kast te zijn, openlijk. Schouders recht en neus in de lucht, het liefst hand in hand met je lief. Door samen te komen en een gemeenschap te vinden bij gelijkgestemden, of beter nog, door zelf een gemeenschap te maken die bij jou past.

Op 4 mei, om acht uur precies, zijn wij twee minuten stil en herdenken we alle onschuldige slachtoffers. Zij die niet hadden hoeven sterven als we niet naar die ene gek die het hardst schreeuwde hadden geluisterd. En daarna? Daarna geef ik de liefde van m’n leven een kus, en doe ik weer mijn stinkende best om The Happiness Troupe een baken van hoop te laten zijn voor diegene die dat nodig heeft.

2 comments

May 04, 2018 • Posted by Rob

Pff, emotioneel en zo’n mooi stukje, goed gedaan💋

May 04, 2018 • Posted by Nanine

Lieve Nijn, wat prachtig geschreven! Ff een traantje gelaten. Ik ben trots op jullie ♥♥♥♥♥

Leave a comment: